بخش ویژه

بخش ویژه

بخش ویژه

مرجع: کوهنوردان دات ای ار

 

بخش ویژه

 هیمالیا

 

 

 

بلندترین قلل جهان (14قله بالای 8000 متر)

بخش اول:

من همواره از منظره ی تلاقی کوهستانهای سر بر افراشته از روی زمین با ابرهای بسیار زیبا، لذت برده بودم. اما هرگز حس کنجکاوی برای تحقیق و دانستن این نداشتم که بلندترین قلل کوهها کدام هستند، مردم آن قلل را چه می نامند، یا اینکه ارتفاع دقیق آنها چقدر است. دراینجا، برای آنهایی که نمی دانند، فهرست بلندترین 14 قله ی جهان به همراه جزئیاتی از هر یک ارایه گردیده است.

14- Shishapangma (شیشا پانگما) که به طور کامل در داخل خاک کشور چین(در تبت مرکزی) قرار دارد و در زبان تبتی به معنای "قله ای بر فراز دشتهای پوشیده از چمن" می باشد. بلندترین قله ی کوهستان شیشا پانگما 8013 متر ارتفاع دارد.

 

13- Gasherbrum II (گاشربروم 2)(همچنین با نام K4 نیز شناخته می شود) در مرز بین پاکستان و چین واقع شده است و بخشی از رشته کوههای گاشربروم می باشد. این قله در منطقه ی قراقروم در هیمالیا قرار دارد و ارتفاع آن بالغ بر 8035 متر است.

 

12- Broad Peak (برود پیک)(همچنین با نام K3 نیز شناخته می شود) بخشی از همان رشته کوههای گاشربروم است و فقط 8 کیلومتر با قله ی مشهور K2 فاصله دارد. مردم محلی به این قله را "Faichan Kangri"(فیچن کنگری) مینامند. ارتفاع این قله 8047 متر می باشد.

 

11- Gasherbrum I (گاشربروم 1) (همچنین با نام K5 نیز شناخته می شود) در منطقه ی قراقروم در هیمالیا واقع شده است و در همان رشته کوههای گاشربروم جای گرفته است. "قله ی پنهان" نامی است که کوهنوردان روی این قله گذاشته اند ومردم محلی  آن را rgasha""(گاشا) می نامند به معنای "کوهستان زیبا". این قله دارای ارتفاع 8080 می باشد.

 

10- Annapurna (آناپورنا) مجموعه ای از قلل می باشد که ارتفاع بلندترین آنها به 8091 متر می رسد. این قله که در مذهب هندو به "خدایگان حاصلخیزی و زراعت" منسوب است، بخشی از منطقه ی حفاظت شده با وسعت 7629 کیلومتر مربع در کشور نپال می باشد. با توجه به میزان تلفات کوهنوردان صعود کننده به این قله که حدود 40 درصد می باشد، برخی این کوه را مرگبارترین کوهستان بر می شمارند.

 

9- Nanga Parbat (نانگا پاربات) در زبان اردو به معنای "کوهستان برهنه" می باشد. همچنین به "کوهستان قاتل" نیز شهرت دارد. دلیل این نام گذاری این است که در نیمه اول قرن بیستم تعداد زیادی از کوهنوردانی که قصد داشتند این صعود سخت را انجام دهند، جان خود را از دست داده اند. ارتفاع این قله 8126 متر می باشد.

 

8- Manaslu (ماناسلو) در منطقه ی Gorkha (گورخا) واقع در Mansiri Himal که بخشی از هیمالیا در نپال است، جای گرفته است. ماناسلو دارای خط الراسهای طولانی، یخچالها و چشم اندازهایی با شیب زیاد می باشد. بلندترین قله آن دارای ارتفاع 8163 متر است.

 

7- Dhaulagiri (دائولاگیری) "کوهستان سفید" بخشی از رشته کوههای هیمالیا می باشد که در شمال غربی Pokhara (پُخارا) درناحیه ی شمال نپال مرکزی قرار گرفته است. ارتفاع آن به 8167 متر می رسد.

 

6- Cho Oyu (چو اُیو) "الهه ی فیروزه" در 20 کیلومتری غرب کوه اورست قرار دارد، این کوه در رشته کوههای هیمالیا و در مرز بین چین و نپال می باشد. با وجود اینکه این قله 8201 متر ارتفاع دارد ولی به دلیل شیب نه چندان زیاد آن، اکثر کوهنوردان آن را آسان ترین صعود هشت هزار متریها می دانند.

 

5- Makalu (ماکالو)یک کوه منفرد واقع در 22کیلومتری شرق کوه اورست است و شکلی شبیه به یک هرم چهار وجهی دارد. به عنوان یکی از سخت ترین کوهها برای صعود، مطرح شده و دلیل آن شیب بسیار زیاد و تیغه های تیز خط الراس آن می باشد. ارتفاع قله 8462 متر است.

 

4- Lhotse (لوتسه) برای کوهنوردان یکی از مشهورترین کوهها است. به این دلیل که اتصال مستقیم به کوه اورست دارد و از طریق گردنه جنوبی با اورست مجاورت دارد وهمچنین اینکه جبهه وحشتناک جنوبی کوه لوتسه یکی از بزرگترین جبهه های پرشیب کوهستانهای جهان می باشد.(این جبهه، تنها با 2.25 کیلومتر فاصله ی افقی بالغ بر 3.2 کیلومتر افزایش ارتفاع دارد). این قله 8516 متر ارتفاع دارد.

 

3- Kangchenjunga (کنچنجونگا) "پنج جواهر برفی" سومین قله بلند جهان است و به همراه چهار قله ی دیگر مجاور خود، شامل 5 قله می باشد  که همگی آنها بالای 8450 متر هستند. این کوه کاملا از شرق تا غرب و از شمال تا جنوب با رشته کوههای عظیم احاطه شده است. رشته کوههای Kangchenjunga دارای شکلی مانند یک حرف X خیلی بزرگ هستند. ارتفاع این قله به 8586 متر می رسد.

 

2- K2(کیتو) در قسمت شمالی کشور پاکستان و در منطقه قراقروم در هیمالیا واقع شده است. به خاطر نام مستعارش یعنی "کوهستان وحشی" مشهور است. شهرت آن به این خاطر است که از هر 4 نفری که قصد صعود به این قله را داشته اند، 1 نفر جان باخته است. این کوه دومین کوه مرگبار جهان است. ارتفاع قله ی آن 8611 متر است.

 

1-   Everest(اورست)به طور رسمی، با ارتفاعی بالغ بر 8848 متراز سطح دریا،  بلندترین قله ی جهان محسوب می گردد. صعود به قله اورست زیاد مشکل نیست، ولی این بدان معنی نیست که هر کسی می تواند آن را انجام دهد. برای صعود به اورست، علاوه بر ابزار و وسایل مورد نیاز،کمکهای تخصصی که ارزان هم نیستند، ضروری می باشد. تا به حال 210 نفر از افرادی که قصد صعود به اورست را داشته اند، جان خود را در این راه از دست داده اند. اکثر آنها در منطقه ی موسوم به "منطقه ی مرگ" که شرایط آن به شدت بحرانی است(میزان اکسیژن برای حیات انسان کافی نیست) جان باخته اند.

 

بخش دوم:

همه ی 14 قله ی بالای هشت هزار متر جهان در منطقه ی قراقروم در رشته کوههای هیمالیا واقع در قاره آسیا، قرار گرفته اند. بر اساس آمار سایت www.everestnews.com فقط 14 کوهنورد تا به حال توانسته اند که هر 14 قله را با موفقیت صعود نمایند که اسامی آنها به ترتیب اتمام صعودهایشان عبارتند از: رینهولد مسنر (ایتالیا)، جرزی کوکوچکا (لهستان)، ایهارت لورتان (سوئیس)، کارلوس کارسولیو (مکزیک)، کریزیستوف ویلیکی (لهستان)، جوئان اویارزابال (اسپانیا)، سرجیو مارتینی (ایتالیا)، پارک یونگ سوک (کره)، هنگ گیل اوم (کره)، آلبرتو اینوراتیگی (اسپانیا)، هان ونگ یونگ (کره)، اد ویستورس (آمریکا)، آلن هنکس (انگلیس) و سیلویو ماندینلی (ایتالیا).

 

 

((جدول اطلاعات قلل))

 

* در سال 1995 ارتفاع قله ی اورست 8848 متر منظور شده بود و در نوامبر 1999 تجدید نظر گردید و 8850 متر اعلام شد.

---

·         اورست             به ارتفاع      ۸۸۸۲ متر        محل صعود               هيماليا

·         گودوين اوستين   به ارتفاع      ۸۶۱۴ متر        محل صعود               كاراكوروم

·         كانشن جونگا      به ارتفاع      ۸۵۷۹ متر        محل صعود               هيماليا

·         ماكالو                  به ارتفاع      ۸۴۷۰ متر        محل صعود               هيماليا

·         استالين            به ارتفاع       ۸۳۷۷ متر       محل صعود               پامير

·         شئو يو              به ارتفاع      ۸۱۸۹ متر        محل صعود               هيماليا

·         دائو لاگيری        به ارتفاع      ۸۱۶۷ متر        محل صعود                هيماليا

·         نانگاپاربات         به ارتفاع      ۸۱۱۴ متر        محل صعود                هيماليا

·         آناپورنا              به ارتفاع      ۸۰۷۸ متر        محل صعود                هيماليا

·         كاشربروم       به ارتفاع       ۸۰۶۸ متر        محل صعود                كاراكوروم

·         برودپيگ        به ارتفاع       ۸۰۴۷ متر        محل صعود                 كاراكوروم

·         گوزن تان       به ارتفاع       ۸۰۱۸ متر        محل صعود                 هيماليا

·         تاندادوی        به ارتفاع      ۷۸۲۰ متر         محل صعود                 هيماليا

·         ماشربوروم     به ارتفاع      ۷۸۲۰ متر         محل صعود                 كاراكوروم

·         كامت           به ارتفاع       ۷۷۵۶ متر        محل صعود                  هيماليا

·         تيريش مير     به ارتفاع       ۷۷۴۸ متر        محل صعود                  هندوكش

·         برود پيك        به ارتفاع       ۷۶۵۰ متر        محل صعود                  كاراكوروم

·         پيك استالين  به ارتفاع       ۷۴۹۵ متر        محل صعود                   آلتائی

·         مينی آكونگا   به ارتفاع       ۷۴۶۸ متر        محل صعود                  تبت

·         موستاق آنا    به ارتفاع       ۷۴۴۳ متر        محل صعود                  پامير

·         جانسون بيك  به ارتفاع        ۷۴۱۹ متر       محل صعود                  هيماليا

·         كابرو            به ارتفاع        ۷۳۱۵ متر       محل صعود                   هيماليا

·         شومول هاری  به ارتفاع      ۷۲۹۴ متر       محل صعود                    هيماليا

·         برج موستاق   به ارتفاع       ۷۲۳۷ متر       محل صعود                   كاراكوروم

·         لنين              به ارتفاع      ۷۱۳۰ متر        محل صعود                   تاجكستان

·         پيك لنين كوفمان به ارتفاع   ۷۱۰۲ متر       محل صعود                   آلتائی

·         تريسول          به ارتفاع      ۷۰۹۰ متر       محل صعود                   هيماليا

·         شيلا             به ارتفاع      ۷۰۲۶ متر       محل صعود                   هيماليا

·         آرارات            به ارتفاع      ۵۱۹۵ متر       محل صعود             ايران .تركيه

·         فوجی ياما      به ارتفاع     ۳۶۷۱ متر        محل صعود                  ژاپن    

 

 

---

اورست

قله اورست رفيع ترين کوه کره زمين با ارتفاع 8848 متر از سطح دريا در مرز مشترک کشورهاي نپال و چين قرار گرفته است .

 

 

در سال 1999 موسسه نشنال جئوگرافي با قرار دادن يک دستگاه GPS ( موقعيت ياب جهاني ) ارتفاع جديد قله را 8850 اعلام نمود . ولي در سال جاري و در پي گزارشات ذوب شدن يخچال هاي هيمالايا و کم شدن ارتفاع قله اورست دانشمندان چيني قصد اندازه گيري مجدد ارتفاع آن را دارند. در بيشتر منابع ارتفاع قله 8848 متر ذکر شده است .

مسير انتخابي تيم جبهه جنوبي ( نپال ) مي باشد.

قله اورست براي نخستين بار در سال 1953 از همين مسير و  توسط سر ادموند هيلاري و شرپا تنسينگ نورگي از اعضاي تيم انگليسي به سرپرستي سر جان هانت صعود شد.

مسير جبهه جنوبي امروزه به عنوان پر طرفدارترين مسير براي دست يابي به تارک اورست در آمده است . کمپ هاي پيش بيني شده در اين مسير 4 کمپ است که آخرين کمپ براي حمله نهايي در ارتفاع 7900 متري برقرار مي شود.اکثر کوهنوردان از اين نقطه به بعد براي صعود قله از ماسک و اکسيژن مصنوعي بهره مي گيرند.

 

تيم اعزامي فدراسيون کوهنوردي به سرپرستي صادق آقاجاني  در پي صعود هاي موفق قلل کمونيزم - خان تانگري - گاشر بروم II  در سال هاي قبل در سال  1377 و از همين مسير موفق شد  چهار کوهنورد را به قله اورست برساند. و نام کشور ايران را در فهرست کشورهاي صعود کننده به اورست ثبت نمايد.

 

اعضای تیم فاتح اورست در سال 1377

•    زنده یاد محمد اوراز- زنده یاد داود خادم-  اقبال افلاکي - حميد اولنج - حسن نجاريان- جلال چشمه قصاباني- رضا زارعي - عباس علينژاد-  بهمن رستمي - فريدون بياتاني- محمود مقدم- رسول نقوي -ابوالفضل سقائي- احمد قانعي -همايون بختياري- محمد جدائيان.

 

 

 

---

  قله های معروف هفت قاره دنیا  seven summit 

۱.Everst -  اورست ۸۸۴۸ متر - نپال/آسیا

 

 

۲.Aconcagua - آکونکاگوا ۶۹۶۲ متر -  آرژانتین/آمریکای جنوبی

 

 

۳. Denali - دنالی -  ۶۱۹۵ متر آلاسکا/آمریکای شمالی

 

 

۴. Kilimanjaro - کلیمانجارو ۵۹۶۳ متر - تانزانیا/آفریقا

 

 

۵. Elbrus - البروس ۵۶۳۳ متر - روسیه/اروپا

 

 

۶. Vinson - وینسون ۴۸۹۷ متر - رشته کوه السورث/قطب جنوب

 

 

۷. Carstensz Pyramid - کارستنز پیرامید ۴۸۸۴ متر - اندونزی/اقیانوسیه

 

 

گروهی معتقدند بلندترین قله ی بخش جنوبی نیم کره شرقی و قاره ی اقیانوسیه کوسیوسکو  Kosciusko با ارتفاع ۲۲۲۸ متر می باشد و گروهی کارستنز پیرامید را به عنوان بلندترین قله ی این محدوده به شمار می آورند.

نخستین فاتحان ۷ قله به کوسیوسکو صعود نمودند. بعدها عده ی زیادی کارستنز پیرامید را صعود کردند. امروزه صعودکنندگان به این قلل ترجیح می دهند برای دوری از هر شبهه ای به هر دو قله صعود نمایند...

نخستین بار این پت موروی (Patrick Morrow) کانادایی بود که در ۸ می ۱۹۸۶ و تنها چند ماه پیش از رینهولد مسنر (R. Messner) افسانه ای، نام خود را به عنوان نخستین فاتح ۷ قله ثبت نمود. با آغاز دهه نود صعود به این قلل روند چشمگیری را به خود گرفت و تاکنون حدود ۱۲۰ نفر به این موفقیت نائل آمده اند...

---

 

 

 

Photo by Sushil Dawka

Description

Mount Everest is the highest mountain in the world. Its elevation of 29,035 feet (8,850 meters) was determined using GPS satellite equipment on May 5, 1999. It was previously believed to be slightly lower (29,028 feet /8,848 meters), as determined in 1954 by averaging measurements from various sites around the mountain. The new elevation has been confirmed by the National Geographic Society.

The first seven attempts on Everest, starting with a reconnaissance in 1921, approached the mountain from Tibet, where a route to the summit via the North Col and North Ridge seemed possible. All were unsuccessful. George Mallory, who spearheaded the first three expeditions, lost his life with Andrew Irvine during a failed ascent in 1924.

Unsuccessful attempts continued through 1938, then halted during World War II. By the war's end, Tibet had closed its borders, and Nepal, previously inaccessible, had done the opposite.

Starting in 1951, expeditions from Nepal grew closer and closer to the summit, via the Khumbu Icefall, the Western Cwm, over the Geneva Spur to the South Col, and up the Southeast Ridge. In 1953 Edmund Hillary and Tenzing Norgay reached the summit. Since the first successful ascent, many other individuals have sought to be the first at various other accomplishments on Everest, including many alternative routes on both the north and south sides.

Italy's Reinhold Messner has climbed Everest twice without oxygen, once in four days. He is also the first to solo climb Everest, which he did in 1980. Ten years earlier, Yuichiro Miura of Japan had been the first person to descend the mountain on skis. In 1975, Junko Tabei, also of Japan, was the first woman to climb Everest. The first disabled person to attempt Everest was American Tom Whittaker, who climbed with a prosthetic leg to 24,000 feet in 1989, 28,000 feet in 1995, and finally reached the summit in 1998. The first blind man to reach the summit was Erik Weihenmayer in 2001. The record for most ascents belongs to Sherpa Ang Rita, who has reached the summit ten times.

Overall, more than 600 climbers from 20 countries have climbed to the summit by various routes from both north and south. Climbers' ages have ranged from nineteen years to sixty. At least 100 people have perished, most commonly by avalanches, falls in crevasses, cold, or the effects of thin air.

Climbing on Everest is strictly regulated by both the Nepalese and Chinese governments. Permits cost thousands of U.S. dollars ($50,000 for a seven member party in 1996), and are difficult to obtain, and waiting lists extend for years. Treks to Everest base camp, minus the summit attempt, are becoming increasingly popular on both the north and south sides of the mountain. On the north side, a Buddhist monastery stands at the foot of the Rongbuk Glacier, beneath Everest's spectacular north face. The monastery is one of two whose locations were selected specifically to allow religious contemplation of the great peak. The other is the Thyangboche Monastery in Nepal. The once-active Rongbuk monastery in Tibet has required much rejuvenation from the destruction it experienced following China's invasion of Tibet.

Mount Everest is also known by the Tibetan name Chomolangma (Goddess Mother of the Snows), and by the Nepali name Sagarmatha (Mother of the Universe).

بخش ویژه

  بسیاری از كوهنوردان، صعود كنندگان و كوه ‌روها از باتون ها برای راحتی بیشتر ستون فقرات، و به خصوص مفاصل پایینی بدن در زمان صعود استفاده می‌كنند.

باتون ‌های تلسكوپی باید به روش صحیح مورد استفاده قرار بگیرند:       
همواره باید از دو باتون استفاده كرد كه قابلیت تنظیم طول داشته و دستگیره‌هایی ( بند حمایت )داشته باشند كه در زمانی كه فرد استفاده كننده به آنها فشار وارد می‌كند حمایت كافی از وزن اش وجود داشته باشد. این از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است كه هر دو باتون تا حد امكان در نزدیكی خط شیب بدن قرار گیرند.  حركت طبیعی با باتون یك دست و یك پا می باشد ، نگاهی به حركت چارپایان روش صحیح استفاده از باتون را نشان می دهد بدین صورت كه در هنگام در دست گرفتن طوری طول آنرا تنظمیم نمایید كه زاویه آرنج شما 90 درجه شود ،‌در سربالایی طول باتون كوتاه و در سراشیبی طول باتون بلندتر انتخاب شود .       

مزایا     ADVANTAGES       
وقتی باتون ‌ها به درستی مورد استفاده قرار می‌گیرند، به خصوص در هنگام فرود می‌توانند چندین تن فشار را از قسمت تحتانی بدن در مدت یك ساعت بردارند. این باعث آسودگی قابل توجهی در ستون فقرات و مفاصل به خصوص در شرایط زیر می‌شود:    
*    سن بالا، اضافه وزن   
*    وقتی بیماری‌های قبلی در ستون فقرات و مفاصل وجود دارند.
*    در زمان حمل كوله سنگین        
  (*در هنگام حركت در شیب‌های برفی، خیس و عبور از رودخانه، در هنگام دید كم (مه، شیب

معایب تكنیك غلط باتون:    
*    اگر فاصله بین بدن و باتون خیلی زیاد باشد نه تنها حالت راحت برهم می‌خورد بلكه زمان بازگشت افزایش می‌یابد. این موضوع می‌تواند تعادل كوهنورد را برهم بزند.      
*    كاهش احساس تعادل    
استفاده مستمر از باتون می‌تواند توانایی هماهنگی فرد را كاهش داده و در اثر این یكنواختی او در ذهن، خود را ایمن‌تر احساس كند.   
این عیب روز به روز در حال آشكارتر شدن است و می‌تواند منجر به مشكلات عمده تعادلی شود، به خصوص در مناطق كوهنوردی حساس كه كوهنورد نمی‌تواند از باتون‌های خود استفاده كند. (لبه‌های نازك، و...) در نتیجه شایع‌ترین نوع حادثه كوهنوردی یعنی از دست دادن تعادل و یا گیج شدن می‌تواند شایع‌تر شود.

مكانیسم‌های حمایتی فیزیولوژیك ضعیف شده:
فشار قوی و تحریك عضلانی برای تغذیه غضروف مفصل و همچنین برای تمرین و پشتیبانی الاستیسیته عضله قرمز بسیار مهم هستند. استفاده از باتون ‌ها این تحریكات فیزیولوژیك مهم را كاهش می‌دهد.            
تكنیك‌های صحیح گام برداری برای جلوگیری از كشیدگی           
در حالت كلی به دلایل فیزیولوژی حركتی برای یك فرد سالم راحت‌تر است كه تكنیك صحیح حركت را بدون استفاده از باتون یاد بگیرد تا با استفاده از آن:    
عوامل زیر روی فشار وارد بر مفاصل پا موثر هستند.  
-    وزن بدن (وزن اضافه)
-    وزن كوله      
-    تكنیك فرود صحیح

كوهنورد باید كشش را با استفاده از قدم‌های كشسان و شوك گیر افزایش دهد. این به این معنی است كه در هنگام حركت درسر پایین از قدم‌های كوچك و تا حد امكان آهسته استفاده شده و از گام‌های بلند و دویدن اجتناب شود. راه‌های پیچ دار باید استفاده شوند و از دویدن در سر پایین باید پرهیز كرد. همچنین انجام تورهای كوهنوردی باید با توجه كامل به توانایی فرد انجام شود.                     
با پیروی از این راهنمایی كوهنوردان سالم و كوه ‌روها با افزایش مشكلات مفصلی حتی پس از دهه‌ها كوهنوردی فشرده مواجه نخواهند شد.

خلاصه SUMMRY
استفاده از باتون ‌های كوهنوردی به عنوان ابزار كمكی خصوصاً در زمان حركت در سراشیبی به دلایل زیر مفید و قابل توصیه است:           
-    افزایش سن، اضافه وزن           
-    وجود مشكلات مفصلی و ستون فقرات      
-    محل كوله پشتی‌های سنگین        
باتون ‌های كوهنوردی در هیچ شرایط دیگری مورد نیاز نیستند و نباید هرگز به دلیل امنیت همواره مورد استفاده قرار گیرند، خصوصاً توسط كودكان و جوانان. در هر مورد خاص باید مزایا و معایب سنجیده شوند.